ข้อมูลชุมชน บ้านวาเมทะ

บ้านวาเมทะ หมู่ที่  9  ตำบลสบโขง  อำเภออมก๋อย  จังหวัดเชียงใหม่ เป็นเผ่ากะเหรี่ยง ตั้งถิ่นฐานมานานแล้ว พื้นที่อยู่บนภูเขาสูง ประชากรส่วนใหญ่ทำไร่ ทำนาและเลี้ยงสัตว์ แต่ในปัจจุบันมีจำนวนประชากรมากขึ้นจึงมีการขยายพื้นที่ทำกินมากขึ้นจึงทำให้ป่าที่เคยสมบูรณ์มีปริมาณลดลงอย่างรวดเร็ว โดยที่หมู่บ้านมีแม่น้ำเงาไหลผ่านและเป็นแม่น้ำสายหลักที่ชุมชนอาศัยเป็นแหล่งหาสัตว์น้ำในการดำเนินชีวิตมาแต่อดีต

อาณาเขตติดต่อของหมู่บ้านวาเมทะ

• ทิศเหนือ    ติดต่อกับ    บ้านโอโลคีบน  ตำบลสบโขง อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่
• ทิศใต้        ติดต่อกับ    บ้านทีตะอีคี ตำบลสบโขง   อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่
• ทิศตะวันออก    ติดต่อกับ    บ้านมอโพทะ  ตำบลสบโขง อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่
• ทิศตะวันตก    ติดต่อกับ    บ้านทีผะแหล่   ตำบลสบโขง อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่

ผู้นำชุมชน
นายซะบอ    เกอเตระ    อสม.

ระยะทาง
เส้นทางที่ 1 กศน.  อมก๋อย ถึงบ้านวาเมทะ  ประมาณ  75  กิโลเมตร
เส้นทางที่ 2 กศน. อมก๋อย  ถึงบ้านวาเมทะ  ประมาณ  227 กิโลเมตร

การคมนาคม
รถยนต์  และรถมอเตอร์ไซค์  เข้าได้ช่วงเดือน  ธันวาคม  -  เมษายน  ถ้าเป็นช่วงหน้าฝนต้องเดินเท้าจากบ้านราชา –  วาเมทะ  ระยะทางใช้เวลาเดินทางประมาณ  5-6  ชั่วโมง  และอีกเส้นทางคือไปทางอำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอนใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 7-8 ชั่วโมง

สภาพทางเศรษฐกิจ    
ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม  คือ  ทำไร่ข้าว  ทำนา  ปลูกพลู  ปลูกพืชผักสวนครัว  หาของป่าขายเช่น  น้ำผึ้ง  ปลูกพืชเศรษฐกิจคือ พริก  การเลี้ยงสัตว์เพื่อยังชีพ  เช่น  ไก่  หมู วัว  และการออกไปรับจ้างขึ้นลำไย  ซึ่งมีรายได้เฉลี่ยประมาณ  2000-3,000 บาทต่อครัวเรือนต่อปี

ลักษณะทางภูมิประเทศ
โดยทั่วไปล้อมรอบไปด้วยภูเขาซึ่งมีแม่น้ำเงาไหลผ่าน ภูเขาสลับกันเป็นลูกๆ

ศาสนา -  คริตส์

สาธารณูปโภคและสุขอนามัย
- การสื่อสาร วิทยุสื่อสารจากสำนักงาน กศน.อำเภออมก๋อย
- ไฟฟ้า  ระบบโชล่าร์เซลล์
- ประปา  ระบบประปาภูเขา
- ห้องน้ำ หลุมซึม

ประวัติศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขา “แม่ฟ้าหลวง” บ้านวาเมทะ
ปี พ.ศ. 2543 เป็นการเดินสอนไปเป็นบ้านๆและเริ่มสร้างศาลาเล็กๆเพื่อเป็นศูนย์กลางการจัดการเรียนการสอนให้กับชุมชน
ปี พ.ศ. 2546 เริ่มสร้างศูนย์การเรียนโดยขึ้นไปสร้างบนเชิงเขาจอปาซิโจซึ่งตอนนั้นชุมชนยังสร้างริมแม่น้ำเงายังไม่ได้ย้ายตามขึ้นไป
ปี พ.ศ. 2547 เกิดน้ำป่าไหลหลากพัดบริเวณหมู่บ้านสร้างความเสียหายให้กับชุมชนอย่างมากชาวบ้านในชุมชนจึงพร้อมกันย้ายตามขึ้นไปสร้างบ้านเรือนใกล้กับศูนย์การเรียนจนถึงปัจจุบันศูนย์การเรียนหลังเดิมชำรุดทรุดโทรมลงไปบ้างแต่ก็ยังสามารถทำการจัดการเรียนการสอนได้ตามปกติ